Η χρονιά που φεύγει με βρήκε να κοιτάζω την παγκόσμια ωρολογοποιία με λιγότερο ενθουσιασμό και περισσότερη καχυποψία. Πίσω από τις λαμπερές βιτρίνες, τα άψογα φινιρίσματα και τις ατελείωτες λίστες αναμονής, είδα έναν κλάδο που, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, δεν ήταν απολύτως σίγουρος για τον εαυτό του. Και ίσως αυτό να είναι υγιές. Read More
